نظريه يادگيري ارتباط گرايي و طراحي آموزشي: چارچوبي براي الگوي طراحي آموزشي ارتباط گرا

در طول تاريخ تغيير پارادايم هاي يادگيري، رويكردها و نظريه هاي آموزشي جديدي را رقم زده و موجب ظهور الگوهاي طراحي آموزشي جديدتري شده است. به عنوان مثال با ظهور نظريه هاي يادگيري رفتارگرايي ،شناخت گرايي و سازنده گرايي به ترتيب الگوهاي طراحي آموزشي رفتارگرا(ديك و كاري –ADDIEو غيره)شناخت گرا(نظريه نمايش اجزا،نظريه شرح وبسط)و سازنده گرا (محيط هاي يادگيري ساختن گرايانه – محيط هاي يادگيري آزاد و غيره)به وجود آمدند. در سال هاي اخير نيز ارتباط گرايي به عنوان پارادايم جديد يادگيري در عصر ديجيتال مطرح شده و نويد الگوها و نظريه هاي طراحي آموزشي جديدي را مي دهد. هدف اصلي مقاله اين است تا به بررسي مفاهيم نظري و كاربردي اين نظريه در زمينه طراحي آموزشي پرداخته و نمونه مناسبي از الگوي طراحي ارتباط گرا را ارائه نمايد. روش پژوهش اين مقاله پيمايش نظري وكتابخانه اي مي باشد كه در ابتدا با جستجوي منابع معتبر حدود 42 كتاب و مقاله و 35 صفحه اينترنت مرتبط با نظريه ارتباط گرايي و طراحي آموزشي بدست آمد. سپس با مشخص كردن كليد واژه ها نظرات و مفاهيم ارتباط گرايي در زمينه طراحي آموزشي استخراجشد و در نتيجه با يك نظم منسجم و همچنين استنباط منطقي دقيق چارچوب و الگوي براي طراحي ارتباط گرايي ارائه شد.