مطالعه تطبيقي نقش تفكر انتقادي در فرايند تعليم و تربيت از منظر علامه طباطبايي و هابرماس به منظور ارائه دلالتهاي ضمني تربيتي و كاربرد آنها در تعليم و تربيت ايران

هدف اين پژوهش، بررسي نقش تفكر انتقادي در فرايند تعليم و تربيت از ديدگاه فلسفي و تربيتي علامه طباطبايي و يورگن هابرماس و شناسايي وجوه اشتراك و افتراق نظرات آنان در اين زمينه به منظور ارائه دلالت هاي تربيتي در نظام تعليم و تربيت ايران است. روش مطالعه، توصيفي و مقايسه اي و ابزار جم عآوري اطلاعات، فيش برداري از منابع و اسناد مكتوب آثار دو فيلسوف بوده و روش تجزيه و تحليل داده ها در قالب فعالي تهاي تحليلي از تلخيص و عرضه داده ها و نتيجه گيري بوده است و همچنين جهت استخراج دلالت هاي تربيتي از روش نشانه شناسي استفاده شده است. نتايج نشانگر آن است كه مؤلفه هاي تفكر انتقادي در زمينه هاي خردورزي، عقلانيت، اختيار و انتخاب در تجزيه و تحليل مسائل و نظرات ديگران، استنباط و توأم بودن علم و عمل و حفظ فرديت افراد در ضمن انجام تعاملات اجتماعي، رهايي بخشي و آزادانديشي؛ از نظر هر دو فيلسوف مشت رك بوده و افتراقاتي بين نظرات آنان در زمينه هدف و جهت تفكر انتقادي با توجه به بررسي مباني فلسفي و تربيتي اين د و متفكر وجود دارد. استلزامات حاصل در جهت معرفي دلالت هاي تربيتي شامل پرسشگري و حقيقت جويي در فرايند آموزش، انعطاف پذيري و سعه صدر در گفتمان هاي تربيتي، رهايي بخشي از جهل وشيءگشتگي )انقياد و انفعال( ذهني شاگرد و معلم، يادگيري مشاركتي و تأكيد بر تربيت اخلاقي و ارزشهاي معنوي و علايق فراگيران و توسعه منطق عقلي و گفتگومحوري در زمينه عناصر آموزش و پرورش ميباشد .