مقايسه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي در افراد غير مبتلا و افراد مبتلا به سوءمصرف مواد افيوني و محرك

هدف پژوهش حاضر مقايسه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ميزان انعطاف پذيري روانشناختي در افراد غير مبتلا و افراد مبتلا به سوءمصرف به مواد افيوني و محرك بود. اين مطالعه از نوع علي مقايسه اي بود. جامعه آماري اين پژوهش، كليه مردان غير مبتلا و مردان مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد افيوني و محرك مراجعه‌كننده به مراكز درماني و كمپ‌هاي ترك اعتياد شهر يزد در سال 1397 بوده است. روش نمونه‌گيري در اين پژوهش، روش نمونه‌گيري در دسترس و هدفمند بود كه براي هرگروه 45 نفر در نظر گرفته شد. به‌منظور جمع‌آوري اطلاعات، از پرسشنامه طرح‌واره‌هاي يانگ (1998) و پرسشنامه پذيرش و عمل (بوند و همكاران، 2011) و اطلاعات جمعيت شناختي محقق ساخته مورد استفاده قرار گرفت. داده ها با استفاده از تحليل واريانس يك‌راهه، تحليل كوواريانس و آزمون تعقيبي شفه تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد كه طرحواره هاي ناسازگار اوليه مصرف‌كنندگان مواد افيوني و مواد محرك ميانگين بالاتر معناداري نسبت به گروه غير مبتلا دارند(0.05 P)و ميانگين انعطاف‌پذيري روان‌شناختي گروه مصرف‌كننده مواد محرك از ميانگين انعطاف‌پذيري روان‌شناختي گروه مصرف‌كننده مواد افيوني و گروه افراد غير مبتلا به‌صورت معناداري كمتر است(0.05 P). بنابراين طراحي و اجراي مداخلات طرحواره درماني و درمان پذيرش و تعهد براي مصرف كنندگان مواد افيوني و مواد محرك ميتواند تا حد زيادي راهگشا باشد.