بررسي رابطه بين منافع بكارگيري برنامه‌ريزي منابع سازماني و بهبود قابليت‌هاي ناشي از مديريت زنجيره تأمين

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين منافع بكارگيري برنامه‌ريزي منابع سازماني و بهبود قابليت‌هاي ناشي از مديريت زنجيره تأمين است. پژوهش حاضر از نظر روش كاربردي و از نظر روش توصيفي-پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش شامل مديران و كارشناسان فناوري اطلاعات شركت هاي منتخب استان اصفهان است كه از اين سيستم ها استفاده كرده اند و يا اينكه با آنها آشنايي داشته اند. با انجام نمونه گيري اوليه و سپس بر اساس فرمول نمونه گيري از جامعه محدود تعداد 60 نفر به عنوان نمونه نهايي و به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع آوري داده هاي پژوهش از پرسشنامه سو و ديگران (2010) با انجام برخي اصلاحات و بومي سازي استفاده شد. براي بررسي متغيرهاي پژوهش از آمار توصيفي و استنباطي و از آزمون هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون، آزمون دوربين واتسون و تحليل رگرسيون استفاده شده است. نتايج پژوهش حاضر نشان مي دهد بين قابليت هاي شركت در مديريت زنجيره تأمين و منافع برنامه ريزي منابع سازماني آن ارتباط مثبت و معني داري وجود دارد. از سوي ديگر نتايج نشان مي دهد كه بين ابعاد قابليت هاي شركت در مديريت زنجيره تأمين (يكپارچه سازي فرآيند عملياتي، يكپارچه سازي روابط و مشتري و يكپارچه سازي فرآيند برنامه ريزي و كنترل) و ابعاد منافع برنامه ريزي منابع سازماني (منافع عملياتي، منافع فرآيند و مديريت تجارت و منافع برنامه ريزي استراتژيك فناوري اطلاعات) ارتباط مثبت و معني داري وجود دارد.