بررسي رابطه بهائيان ايران با آمريكا در دوران قاجار 1880-1921

فاقد عنوان لاتين

در واپسين دهه‌هاي قرن نوزدهم ميلادي، سياستمداران آمريكايي در انديشه خروج از انزواي سياسي متأثر از اعلاميه جفرسون، سومين رئيس جمهور اين كشور، درصدد برآمدند تا با تكيه بر قدرت اقتصادي و نيروي دريايي، به يك قدرت مسلط نوين تبديل شوند. قبل از وقوع اين رويداد، منافع اين كشور تا اندازه‌اي در اروپا و آفريقا توسعه يافته بود، آن‌ها اراده خود را در مسير توسعه قدرت و نفوذ در آمريكاي لاتين و آسيا به كار بستند. آمريكا در اين دوره به منظور خارج ساختن رقباي اروپايي از صحنه‌ي سياسي، از مبارزات مردم در مستعمرات با استعمارگران سود مي‌برد و خود را طرفدار استقلال اين كشور‌ها نشان مي‌دادند. از همه مهمتر اين‌كه آمريكا در مقايسه با اروپا، وارث حداقل دو قرن عقب ماندگي استعماري بود و در نظر داشت با سرعت، اين فاصله را طي كرده و سهم مناسبي از جهان را به اردوگاه خود بيفزايد و منابع و ثروت سرشار ملل آسيايي و از جمله ايران را به يغما برد. با توجه به رشد روز افزون ايده‌ي تبديل به قدرت جهاني در آمريكا و مهيا ساختن زمينه‌هاي آن، سران تشكيلات بهائيت وسوسه شدند تا با تبليغ و قدرت يافتن بهائيت با محوريت به بهانه ظهور عيسي‌مسيح از ميان مردم و افراد مؤثر آمريكايي، اعضايي را جذب و بر موج ايجاد شده سوار شوند.