بررسي اسنادي از ابعاد قحطي بزرگ در ايران؛ طي سال هاي 1917-1919

فاقد عنوان لاتين

دو سال پس از آغاز جنگ جهاني اول و يك سال بعد از اشغال خاك ايران توسط نيروهاي خارجي و به‌ ويژه روس و انگليس، آذوقه و ارزاق در كشور كمبود يافت و اندكي بعد نيز قحطي بزرگي به مدت دو سال كشور را فراگرفت كه شمار زيادي از ايرانيان در آن جان باختند. اين مقاله با بررسي اسناد برجاي مانده از اين قحطي كه در طول سال‌هاي 1917 و 1918 رخ داد به توصيف ابعادي از اين واقعه مهم تاريخي كه تحولات مهم سال‌هاي بعد را پديد آورد، پرداخته است. منابع اصلي مورد استفاده شده در اين تحقيق، اسناد وزارت خارجه آمريكا و گزارش روزنامه هاي ‌آن عصر است؛ البته روزنامه‌هايي كه گزارش‌هايي آن در اسناد آمريكايي درج شده‌اند. همچنين به يادداشت هاي ‌روزانه شماري از شاهدان ايراني كه مشاهدات خود را در روزنگاشت هاي ‌خود ثبت كرده‌اند، مراجعه شده است.