تحليل هايدگر از واقع بودگي مسيحي

هايدگر با نقد رويكرد نظري بر تجربۀ زيستن به‌مثابه موضوع اساسي فلسفه تاكيد مي‌كند. در اين ميان، تحليل زندگي مسيحي، الگويي براي خصلت‌نمايي واقع‌بودگي به دست مي‌دهد كه هايدگر در هستي و زمان از آن بهره مي‌برد. زندگي مسيحي با تأكيد بر ورود به حوزۀ عملي به‌عنوان اساس ايمان در مقابل متافيزيك نظريه‌محور يوناني قرار مي‌گيرد. ورود به اين حوزۀ عمل مستلزم پذيرش كلمۀ خدا يعني اعتماد به آن‌چه او از آن خبر داده و انتظار براي بازگشت دوبارۀ مسيح است. در اين‌جا با دانش و تجربۀ متفاوتي از زمان‌مندي روبه‌رو هستيم كه در غلبۀ مفهوم‌پردازي متافيزيكي از دست رفته است. هايدگر تحليل‌اش از واقع‌بودگي مسيحي را با مطالعۀ موقعيت پولس بر اساس نامه‌هاي وي به غلاطيان و تسالونيكيان و نيز اعترافات آگوستين پي مي‌گيرد.