كرامت انساني در قرآن كريم و سيره نبوي(ص)

فاقد عنوان لاتين

كرامت انسان، از آموزه‌هاي پايه‌اي اسلام است كه با اصل آفرينش او عجين شده است. انسان در مقايسه با ديگر موجودات، داراي استعداد و امتيازهايي مانند عقل، تفكر، اراده، قامت استوار و عاطفه است كه بر پايه آنها حقوق و اختياراتي دارد كه كرامت او نيز ناشي از همين حقوق و قدرت‌هاست. از آنجا كه انسان داراي قدرت تفكر است، حق انتخاب دارد و كسي نبايد اين حقوق را از او سلب كند؛ چنانكه قرآن مي‌فرمايد: «وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَ حَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ وَ فَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاً؛[1] به راستى ما فرزندان آدم را گرامى داشتيم و آنان را در خشكى و دريا [بر مركب‌ها] بر نشانديم و از چيزهاى پاكيزه به ايشان روزى داديم و آنها را بر بسيارى از آفريده‌‌هاى خود برترى آشكار داديم». در جامعه آرماني اسلام، هر انساني محترم و داراي شخصيت و كرامت است. اين تكريم دست‌كم از دو بُعد قابل توجه است: بُعد اول از جانب خود شخص؛ به اين معني كه فرد با شناخت مقام خليفة‌اللهي خويش و برتري وجودي بر بيشتر كائنات، قدر و منزلت خود را بداند و اين گوهر گرانمايه را ارج نهد. ديگري از بُعد اجتماعي است؛ يعني انسان‌ها به عنوان اعضاي جامعه در تعاملات اجتماعي خويش موظف به حفظ كرامت و تكريم يكديگر هستند و نبايد آن را ناديده بگيرند.

No Abstract