بوطيقاي قرآن (درآمدي بر سبك‌شناسي قرآن)

بررسي ادبي متن مقدس به‌ويژه متن قرآن، يعني بررسي آن به‌مثابۀ يك اثر ادبي فاخر و گرانسگ و تأثيرگذار؛ چون متون مقدس، برخلاف آثار ادبي در سنّت‌هاي يوناني، عبري و ...، تافته‌اي جدابافته از تاروپود حماسه (epic)، غنا (Lyric) و نمايش (dram) است. متن قرآن را مي‌توان با دو رويكرد بررسي نمود: 1 رويكرد ديني معرفتي، 2ـ رويكرد ادبي. در رويكرد ادبي، هدف يافتن پيوستگي (Continuitis) است و در رويكرد ديني ـ معرفتي، در پي يافتن ناپيوستگي. در رويكرد ادبي به‌صراحت مي‌توان از وحياني بودن متن قرآن دفاع كرد، چون قرآن به‌صراحت از تقليد‌ناپذيري متن خود سخن مي‌گويد (بقره: 23، هود: 13، اسراء: 88، طور: 34ـ33). بديهي است كه ويژگي تقليدناپذيري در حوزه ادبيت متن است، چون مخاطب اين آيات، منكران قرآن هستند، نه مؤمنان به آن. مقاله حاضر از بخش‌هاي زير شكل گرفته است: 1ـ مباني نظري بوطيقاي قرآن، 2ـ تبيين برتري رويكرد ادبي در بررسي متن قرآن، 3ـ شعريّت متن قرآن و رخدادهايي در دريافت نومسلمانان؛ به اين معنا كه متن ديني و معرفتي قرآن از ويژگي‌هاي شعري بهرۀ فراوان برده است.