تعاملات تحقيقاتي، مرزي و پليسي در مقابله با قاچاق انسان و مهاجران غيرقانوني با نگاهي به موافقت‌نامه‌هاي امنيتي ايران با ساير كشورها

جرائمي از قبيل قاچاق انسان و همچنين قاچاق مهاجران به‌منظور عبور غيرقانوني از مرزها، جرائمي فرامرزي و جهاني هستند. زمينه مقابله با اين جرائم روشن مي‌سازد مبارزه مؤثر مستلزم همكاري و هماهنگي ميان كشورها و به‌ويژه كشورهاي هم‌مرز و مجاور مي‌باشد. اين تحقيق باهدف مطالعه تطبيقي و گفتمان حقوقي اين نوع موافقت‌نامه‌ها، علاوه بر كنوانسيون‌هاي بين‌المللي كه مهم‌ترين آن‌ها كنوانسيون پالرمو مي‌باشد، موافقت‌نامه‌هاي دوجانبه و چندجانبه را نيز كه نقش مهمي در همكاري‌هاي امنيتي و پليسي بين كشورها دارند مورد مداقه قرار داده است. روش توصيفي _تحليلي كه بامطالعه اسناد و موافقت‌نامه‌هاي امنيتي و متون كنوانسيون‌هاي بين‌المللي، سپس مقايسه تحليلي مفاد اين اسناد و نقاط قوت و ضعف هريك پرداخته‌شده است. يافته‌هاي به‌دست‌آمده نشان مي‌دهد كه درواقع انعقاد معاهدات دوجانبه، تضميني براي همكاري و هماهنگي بيش‌تر و مؤثرتر كشورها نسبت به كنوانسيون‌ها و ساير قوانين بين‌المللي مي‌باشد و كارآمدترين نوع همكاري، موافقت‌نامه‌هاي امنيتي منعقده بين كشورها است كه گام مهمي در جهت مقابله با قاچاق انسان و مهاجران مي‌باشد. نتايج پژوهش حاضر حاكي است كه مبارزه مؤثر با جرم قاچاق انسان و قاچاق مهاجران به‌عنوان يكي از مصاديق جرائم سازمان‌يافته فراملي، مستلزم همكاري‌هاي فني، آموزشي، تحقيقاتي، مرزي، پليسي و اطلاعاتي بين كشورها مي‌باشد و صرف انعقاد اين موافقت‌نامه‌ها كفايت نمي‌كند و چالش مهم‌تر، اجراي اين موافقت‌نامه‌ها و عملياتي شدن آن‌ها به نحو مؤثر مي‌باشد. اين امر مستلزم تنش‌زدايي با كشورهاي ديگر و به‌ويژه كشورهاي هم‌جوار و ايجاد روابط حسنه ديپلماتيك با كشورهاي ديگر مي‌باشد در غير اين صورت كشورهاي طرف معاهده به دلايل مختلف از اجراي موافقت‌نامه خودداري مي‌كنند.