جايگاه حكمت نظري در كاربست هندسه معماري از جانب رياضي‌دانان اسلامي دوره مورد بررسي قرون چهارم الي يازدهم هجري

هنر و معماري‌اسلامي حاكي از جايگاه و كاربست علمي و حِكمي هندسه است. آموزش هندسه از جانب نظر و عمل به معماران توسط حاكمان و رياضي‌دانان اسلامي انجام ‌شده است. مهم‌ترين هدف، استفاده صحيح براساس اصول معرفتي و حكمي، جهت شناخت حقيقت است كه با اتصال و آموزش آن با حرف و صناعات، هنر و معماري را داراي جهت و طريق معرفتي و علمي نموده‌است. موضوع اساسي افتراق شديد بين متخصصين رياضي و همچنين گسست فراوان با حكمت و فلسفه اسلامي در معماري و هنر در دوره كنوني است كه لطمات شديدي بر اركان معماري وارد نموده است. شناخت هندسه از جانب اساسي هنر و معماري‌اسلامي و طريقه كاربست آن اهميت نگارش را نشان مي‌دهد. روش تحقيق به‌صورت قياسي در خصوص تحليل منابع رياضيات و هندسه عالمان و رياضي‌دانان اسلامي جهت رسيدن به نتيجه و زمينه‌گرايي در بحث بستر فكري حكمي دوره چهارم الي يازدهم هجري مي‌باشد. يافته اساسي اين نگارش حضور فلسفه و حكمت نظري و عملي از جانب فرد صاحب حكمت در ارتباط با رياضي‌دانان اسلامي است كه در بررسي علمي و معرفتي هندسه در بعد نظري و عملي جهت هندسه‌مند شدن هنر و معماري‌اسلامي است. از اين رو حكمت به واسطه هندسه در هنر اسلامي براساس مباني جهان شناختي عالم مثال به سوي حقيقت متافيزيكي خود سوق داده مي شود.