بررسي جملات حاوي فعل kar- در زبان‏هاي فارسي باستان و اوستايي (با تاكيد بر ظرفيت فعل به منظور تعيين افعال مركب و انضمامي)

يكي از چالشي‏ترين مباحث دستوري در زبان فارسي، تعيين معيارهايي براي تعريف فعل مركب و انضمامي است. عليرغم زايايي اين دو گونۀ فعلي در زبان فارسي امروز،كمتر محققي به روند تغيير و تحولات معنايي و ساختاري افعالي كه در ساخت افعال مركب و انضمامي نقش دارند، در سير تحولات زبان فارسي توجه كرده است. با بررسي تاريخي اين افعال ‏مي‏توان پاسخي براي اين سوال يافت كه آيا وجود اين گونه افعال ريشۀ تاريخي دارد؟ با توجه به اينكه در زبان فارسي امروز در ميان افعالي كه توانايي امكان هم‏نشيني با اجزاء غيرفعلي دارند، فعل كردن از زايايي بيشتري برخوردار است، اين مقاله با تاكيد بر ظرفيت فعل، سعي در پاسخ به پرسش زير دارد: آيا در زبان‏هاي باستاني ( فارسي باستان و اوستايي) جزء فعلي kar در هم‏نشيني با اجزاي غيرفعلي تبديل به فعل سبك شده و در ساخت افعال مركب و انضمامي نقش داشته است؟