توقيف كشتي؛ ابزاري براي حفاظت از محيط‌زيست دريايي

Detention of Ships as a Tool for the Protection of Marine Environment

پيشگيري و جبران خسارت دو هدف عمدۀ مورد توجه كنوانسيون‌هاي بين‌المللي مربوط به آلودگي دريايي است. ميزان موفقيت نظام حقوق بين‌الملل در مقابله با آلودگي دريايي، تا حد زيادي به ضمانت ‌اجراهاي مقرر در اين نظام بستگي دارد. با توجه به اينكه آلودگي دريايي ممكن است ناشي از خشكي، كشتي يا منابع ديگر باشد، اين مقاله با روش توصيفي-تحليلي به بررسي توقيف كشتي، به‌عنوان يك ضمانت اجراي كاربردي در آلودگي‌هاي ناشي از كشتيراني پرداخته است. به‌نظر مي‌رسد معاهدات بين‌المللي شرايطي را فراهم آورده‌اند كه مي‌توان از توقيف كشتي به‌عنوان ابزاري كارامد هم در پيشگيري از آلودگي دريايي و هم جبران خسارت ناشي از آن بهره برد.

Prevention and Compensation are two major aims that international conventions on marine pollution have dealt with. The success of international regime to combat marine pollution, widely depends on the power of sanctions adopted by international conventions. Since there are different sources which cause marine pollution likes ships and shore. In this article, based on descriptive-analytical method, the subject of ship arrest and detain as a practical sanction to combat ship-source marine pollution has been discussed. It seems that international conventions built up a practical tool that can be used both in pollution prevention cases as well as compensation of pollution damage cases.