بررسي مباني هستي‌شناختي تعليم و تربيت از منظر تجربه‌گرايي و قرآن

حل مسائل اساسي فلسفه، به‌طور مستقيم يا غير‌مستقيم، بستگي به پاسخي دارد كه به پرسش‌هاي هستي‌شناختي داده مي‌شود، و در ارتباط تنگاتنگ با نوع رويكردي است كه نسبت به اين مسئله در پيش گرفته مي‌شود. از موضوعات مهم و ضروري براي نظام تعليم و تربيت، بررسي نقادانه فلسفه‌ها و نظريه‌هاي تربيتي مطرح در اين حوزه مي‌باشد. اين امر سبب بهره‌گيري عالمانه و منصفانه از نظريات تربيتي موجود، و مانع اقتباس جاهلانه و كوركورانه مي‌شود. هدف از پژوهش حاضر نيز بررسي مباني هستي‌شناختي تعليم و تربيت از منظر دو رويكرد تجربه‌گرايي و قرآني مي‌باشد. محققان جهت نيل به مقصود، از روش تحليلي ـ توصيفي بهره جسته‌اند، كه خود از نوع تحقيقات كيفي است. همچنين با استفاده از رويكرد وصفي ـ تفسيري به تبيين موضوع و با تحليل مباني هستي‌شناختي به ارائه نكات تربيتي دو رويكرد در چارچوب قرآني و تجربي اقدام كرده‌اند. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه هر دو رويكرد، شايد در لفظ اشتراكات لفظي داشته باشند، ولي تفاوت ماهوي و معنايي بسيار دارند كه به‌علت جهان‌بيني و مباني هستي‌شناختي متفاوت خواهد بود.