اثربخشي آموزش گروهي مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر تعارضات زناشويي زنان متأهل

يكي از اصلي‎ترين نهادهاي جامعه، خانواده است و اساس شكل‌گيري و رشد، رابطه‌ زوجين است كه لازمه‌ تقويت زندگي خانوادگي، ثبات و دوام آن و نوع نگرش و طرز تعامل زوجين با يكديگر است. برهمين‌اساس، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش گروهي مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر تعارضات زناشويي زنان متأهل انجام شد. روش اين پژوهش نيمه‌آزمايشي (پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه) و جامعه آماري شامل زنان متأهل مراجعه كننده به سراي محله دبستان و مجيديه در منطقه 7 تهران در بازه‌ زماني فروردين و ارديبهشت 1396 بود. پس از جمع‌‌آوري پرسشنامه‌ها و در بررسي ابتدايي (مصاحبه) 30 زن متأهل داراي تعارضات، با روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري گواه و آزمايشي كاربندي شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌ تعارضات زناشويي تجديدنظر‌شده (MCQ-R) بود و تجزيه‌وتحليل داده‌ها در دو بخش آمار توصيفي و استنباطي انجام شد. نتايج اين پژوهش نشان داد آموزش مبتني‌بر پذيرش و تعهد در كاهش تعارضات زناشويي (F=71/6 وP 0/01 ) و مؤلفه‎هاي آنها به‌طور معني‌داري مؤثر بوده است.. بنابراين توصيه مي‌شود مشاوران و درمان‌گران خانواده از اين رويكرد آموزشي درماني در مراكز مشاوره و كلاس هاي آموزش خانواده جهت حل مشكلات زناشويي زوج‌ها بهره ببرند.