بررسي سازگاري كاربري هاي شهري در راستاي افزايش تاب آوري در برابر زلزله، مطالعه موردي منطقه 4 شهرداري تبريز

بررسي ميزان آسيب‌ها و صدمات ناشي از زلزله در شهرها در بسياري از موارد نشان داده است درصد بالايي از صدمات به طور مستقيم و يا غيرمستقيم به وضعيت نامطلوب برنامه‌ريزي و كاهش خطرات شهري مربوط مي‌شده است. در واقع مي‌توان گفت علل عمده آسيب‌ها و تلفات ناشي از زلزله را علاوه بر بي‌توجهي و سهل‌انگاري در رعايت استانداردهاي ايمني سازه‌ها، در فقدان اصول و طرح‌هاي شهرسازي مناسب نيز مي‌بايست جستجو كرد. قابل ذكر است كه يكي از مباحث شهرسازي و برنامه‌ريزي شهري كه مي‌تواند در كاهش اثرات زلزله و افزايش تاب‌آوري شهري مؤثر بيفتد سازگار بودن كاربري‌هاي شهري نسبت به همديگر مي‌باشد. در اين پژوهش با توجه به نحوه همجواري كاربري‌هاي شهري نسبت به يكديگر و با استفاده از فرايند تحليل سلسله‌مراتبي ( AHP) به ارزيابي سازگاري كاربري‌هاي شهري منطقه 4 شهر تبريز پرداخته شده است. در اين پژوهش ابتدا كل كاربري‌هاي شهري محدوده موردمطالعه در 10 كاربري، طبقه‌بندي شده است و سازگاري هر كاربري‌ نسبت به ساير كاربري‌ها مورد بررسي قرار گرفته است. سپس با استفاده از مدل AHP به تلفيق لايه‌هاي كاربري در محيط GISمبادرت شد و در نهايت نقشه سازگاري كاربري‌هاي شهري منطقه 4 به دست آمد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد 5.9 درصد از كاربري‌هاي شهري منطقه 4 نسبت به همديگر، در برابر زلزله با هم كاملاً ناسازگار و 43.9 درصد از كاربري‌هاي شهري نسبت به هم كاملاً سازگار مي‌باشند.