ارزيابي انتقادي رويكرد استاد حكيمي به تأويل براساس آراء علامه طباطبايي

بررسي نقش تأويل در فهم متون ديني و عدول از ظواهر الفاظ آيات قرآن، يكي از چالش‌برانگيزترين مسائل مسلمانان بوده است. در سدۀ اخير طرح مكتب تفكيك و مشخصاً طرد تأويل و تأكيد بر خالصماني ظواهر متون قرآني، نزد اين مكتب، دو قطب طرفداران و مخالفان تأويل در حوزۀ دين‌پژوهي را بدنبال داشته است. اين مقاله با روش كتابخانه‌اي و تحليل و مقايسۀ آثار استاد حكيمي و علامه طباطبايي، اين مسئله را موردبررسي قرار داده است كه يافته‌ها، حاكي از نهايت افتراق و جدايي بين دو ديدگاه در نوع تبيين و روش اتخاذي آنان است. و نيز با توجه به ذوبطون بودن كلام وحي هيچ فرقه و مكتبي گريزي از تأويل نداشته و برخلاف مشي تفكيكيان و استاد حكيمي فهم عميق معاني دين و رسيدن به گوهر ناب و خالص كلام وحي، نه در عصري سازي آن متون، كه مرهون بكارگيري تأويل است و طرح تفكيك ظواهر متون ديني براي پرهيز از تأويل در مقام يك ايده و رؤياي غيرعملي بازخواهد ماند.