الگوي راهبردي نهادينه‌سازي امر به معروف در بافت فرهنگي- اجتماعي؛ مبتني بر نظريه زمينه اي

مقدمه: امر به معروف راه و روش پيامبران و صالحان و واجب بزرگ الهي است كه در پرتو آن، امنيت اجتماعي تأمين مي‌شود. پژوهش حاضر باهدف طراحي الگوي نهادينه‌سازي امر به معروف در بافت فرهنگي اجتماعي بر اساس نظريه زمينه‌اي بود.روش: به‌منظور طراحي الگوي يادشده به شكل بومي، از روش پژوهش كيفي و روش نظريه زمينه‌اي استفاده شد. به اين منظور صاحب‌نظران و مسئولان مربوطه با هماهنگي‌هاي انجام‌شده مورد مصاحبه عميق قرار گرفتند. به‌منظور تحليل داده‌هاي حاصل از مصاحبه‌ها از كدگذاري باز، محوري و انتخابي استفاده شد.يافته‌ها: در كدگذاري باز، با تحليل و كدگذاري مصاحبه‌هاي انجام‌شده، 377 كد باز به دست آمد كه به‌صورت گزاره‌هاي مفهومي اوليه مشخص شدند. در كدگذاري محوري، كدها و مقوله‌هاي اوليه با يكديگر مقايسه و پس از حذف كدهاي مشابه، 37 كد محوري به دست آمد. برخي از اين مقوله‌ها به‌عنوان پيامدهاي امر به معروف و نهي از منكر (شامل اجراي احكام و فرايض الهي، ترويج نيكي «بر پا شدن معروف»، اجتناب از بدي «رخت بستن منكر»، ايجاد سازمان متدين و حيات طيبه، تثبيت نظام اسلامي و طراوت و شادابي آن و فلاح و رستگاري) و برخي در نقش عامل‌هاي تأثيرگذار تهيه و تدوين شدند. در مرحله كدگذاري انتخابي، مؤلفه گفتمان‌سازي و فرهنگ‌سازي به‌عنوان مقوله اصلي انتخاب و ساير مقوله‌ها به آن ارتباط داده شدند.نتيجه‌گيري: درمجموع، بر اساس يافته‌هاي حاصله مي‌توان نتيجه گرفت رواج امر به معروف و نهي از منكر ضامن برپا شدن واجبات و مستحبات، رخت بستن منكر (محرمات و مكروهات)، ايجاد سازمان متدين و حيات طيبه، تثبيت نظام اسلامي و طراوت و شادابي آن و درنهايت، نيل به فلاح و رستگاري مي‌شود.