در جستجوي اسناد ايراني پژوهشي در اهميت اسناد كهن مكتوب در حفظ سنت شفاهي

In Search of Iranian Documents; an investigation into the Importance of Old Written Documents in Maintaining the Oral Tradition

هرچند تاريخ كتابت و كاربرد خط و نگارش در درون مرزهاي جغرافياي در ايران كنوني به حدود پنج‌‌هزار سال پيش‌از اين مي‌رسد، فرهنگ ما بيش‌تر جنبه و وجهِ شفاهي دارد و بر آداب‌‌ورسوم آئين‌هاي زنده و گوناگون تكيه مي‌زند و يادگارهاي نامكتوب ميراث كهن را انتقال مي‌دهد. واقعيت آن است كه قدمت كتيبه‌هاي سنگي فارسي باستان به ‌قريب 2500 سال پيش بازمي‌گردد و نوشته‌هاي ايلامي چند هزاره از آن كهن‌سال‌تر است. باوجود چنين قدمتي در سنّت كتابت، براي شناخت سابقۀ آئيني چون نوروز كه در فرهنگ ايراني آكنده از جزئيات و آدابي رنگارنگ و متعدد است ناگريزيم از نوشته‌هاي سومري و اكدي در سرزمين غربي ايران مدد جوييم. آيا اينك كوشندگي تازه و فرخّي در كار است تا اين خلأ را پُر كند و جاي خالي چنين فراموشي و «بي‌يادي» را با اسناد و مداركي كه در دست است آكنده از ياد و دانايي كند؟!

Although the history of writing and the application of writing in the present geographic boundaries of Iran comes back to almost five thousand years ago, our culture has more oral aspects and is relied on the customs of variety of live rituals, and transfers unwritten ancient heritage. The fact is that ancient Persian inscriptions date back almost to two thousand and five hundred years ago, and the writings of Elamite are several millennia older than that. Despite such ancientness in our writing tradition, we have to appeal to Sumerian and Akkadian writings in western Iran, in order to understand the ritual tradition, such as Nowruz