ارزيابي جايگاه مؤلفه هاي حكمروايي خوب شهري در بازآفريني بافت هاي ناكارآمد شهري (مطالعه موردي: منطقه 12 شهر تهران)

يكي از رويكردهاي نوين مديريت شهري و مديريت بافت هاي ناكارآمد شهري، رويكرد حكمروايي خوب شهري است كه فرايندي از همياري دولت، بخش عمومي، جامعه مدني و بخش خصوصي است. هدف پژوهش حاضر بررسي جايگاه حكمروايي خوب شهري در بازآفريني بافت هاي ناكارآمد شهري منطقه 12 شهرداري تهران مي باشد. روش پژوهش توصيفي تحليلي و مبتني بر داده هاي اوليه مي باشد كه جمع‌آوري اطلاعات اوليه، به‌صورت اسنادي و پيمايشي و با استفاده از پرسشنامه انجام‌گرفته است. براي پردازش داده ها از نرم‌افزارهاي SPSS و Smart PLS استفاده شده است نتايج تحقيق نشان دهنده اين است كه تماميه مؤلفه هاي حكمروايي خوب شهري (توانمندسازي، كارايي و اثربخشي، شفافيت، انعطاف‌پذيري، قانونمندي، عدالت و انصاف، بينش راهبردي، جهت گيري توافقي، مشاركت، مسئوليت‌پذيري و پاسخگويي) بر تحقق پذيري بازآفريني بافت هاي ناكارآمد تأثير مثبت و معني داري داشته اند و به عنوان عوامل تحقق پذيري بازآفريني بافت هاي ناكارآم شناسايي شده اند. در اين ميان مؤلفه هاي توانمندسازي، كارايي و اثربخشي و شفافيت با ضريب هاي مسير 0.820، 0.766 و 0.653 بيشترين تأثير را بر تحقق پذيري بازآفريني بافت هاي ناكارآمد داشته اند. همچنين با توجه به ضريب تأثر و رتبه بندي صورت گرفته؛ ابعاد انعطاف پذيري، قانونمندي، عدالت و انصاف، بينش راهبردي، جهت گيري توافقي، مشاركت و مسئوليت‌پذيري و پاسخگويي در رتبه هاي بعدي، از نظر درجه اهميت در تأثير بر تحقق پذيري بازآفريني بافت هاي ناكارآمد شهري قرار گرفته اند.