تفريح در سنت و سيره‌ امام صادق عليه السلام

تفريح از نيازمندي‏‎هاي اجتماعي بشر براي پويايي، شادمانه ‏‎زيستن، هم‌راستا با مباني و اهداف اجتماعي و نيز قابل جهت‏‎دهي و تغيير است. اسلام ازيك‌سو از بيهوده‎گرايي و سرگرمي‎هاي بي‎فايده يا زيان‎آور فاصله‎ مي‌گيرد و ياد الهي را در گفتار و رفتار معيار مي‌داند و از سوي ديگر رواياتي بيانگر لهوشماري بازي‎ها و سرگرمي‎ها و رواشماري برخي از آنها در مواردي خاص است؛ به‌گونه‌اي‌كه امام صادق عليه السلام با اخراج لهو از قلمرو ايمان، بازي و سرگرمي را سبب سخت‎دلي و نفاق شمرده است؛ چنان‌‎ كه گويي تفريح و سرگرمي ويژه‌ غيرمؤمنان شده باشد. نوشتار حاضر با رويكردي تاريخي و با تكيه بر توصيف و تحليل و نيز بهره‏‎مندي از منابع تاريخي و روايي كوشيده است تا پاسخگوي اين پرسش باشد كه تفريح چه جايگاهي در سنت و سيره‌ اجتماعي امام صادق عليه السلام داشته و دريافته است كه تفريحِ هدفمند در چارچوب ارزش‎هاي ديني و اجتماعي، با تكيه بر هويت‏‎ اجتماعي شيعه، نه‌تنها مورد تأييد امام عليه السلام بوده، كه حضرت براي آن راه‌كارهايي ارائه فرموده و از جريان‏‎هاي مخالف تقيه نداشته است.