خام‌گياه‌خواري به مثابه سبك زندگي پژوهشي پديدارشناختي در ميان اعضاي انجمن تغذيه طبيعي شهر تهران

مقاله حاضر تلاشي است تا از منظر مردم شناختي، خام­گياه­خواري را به عنوان سبكي از انديشيدن و زيستن روايت كند. سؤال­هاي اين پژوهش از نوع چيستي و از جنس پديدارشناسانه است. به طور مشخص، اين مقاله به اين بحث محوري مي­پردازد كه چگونه خام­گياه­خواري به وراي يك الگوي تغذيه­اي يا رژيم غذايي رفته و در خلال تجربه زيستة خام­گياه­خواران در مقام يك فلسفه و سبك زندگي ظاهر مي­شود. از اين رو، مهم­ترين هدف اين مطالعه تلاش براي فهم و تبيين خام­گياه­خواري به عنوان سبكي براي انديشيدن و زيستن است. اين مطالعه با انتخاب رويكرد روش­شناختي كيفي، روايت­هاي بيان شده و تجارب­زيسته و فهم اعضاي خام­گياه­خوار انجمن تغذيه طبيعي (واقع در تهران) را مورد تحليل قرار داده است. استراتژي نمونه­گيري و نحوة جذب مشاركت­كنندگان هدفمند بوده و براي گردآوري يا ساخت داده­ها و شواهد از تكنيك­هاي مشاهدة ­­مشاركتي و مصاحبة­ كيفي اپيزوديك روايي با 23 مشاركت ­كننده خام­گياه­خوار، البته با تجربة موفق از خام­گيا­ه­خواري، استفاده شده است. داده­ها و شواهد به دست آمده از مشاهده و مصاحبه، پس از جمع­آوري با توسل به روش تحليل پديدارشناسي تفسيري كدگذاري شده و پس از دسته­بندي در قالب دو مقولة اصلي شامل «چالش­هاي زندگي روزمره» و «خلق هنجار­ها و ارزش­هاي زندگي روزمره»ارائه شده است. اين مقاله در واقع گزارش روايت­گونه از گذشته و حال، فلسفه و تجربه زيسته و احساسات خام گياه­خواران است كه همگي در سبك زندگي و زندگي روزمرة آنها تجلي مي­يابد. نتايج اين مطالعه مؤيد آن است كه در ايران كنوني، خام­گياه­خواري در حال تبديل به طريقتي براي انديشيدن و زيستن است؛ طريقت يا سبكي كه نه فقط به عنوان حلقة اتصال افراد يا مشاركت­كنندگاني با گذشته و تجارب متفاوت عمل مي­كند، بلكه حتي به نيرويي براي انجام­ فعاليت­هاي معني­بخشي در زندگي روزمره بدل شده است.