نقش توانمندسازي در تبيين توسعه پايدار (موردمطالعه: دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه تهران)

توسعه پايدار جرياني پيچيده و چندبعدي بوده و دربرگيرنده عرصه­هاي زيست‌محيطي، اقتصادي، اجتماعي و سياسي است، به‌نحوي‌كه اين ابعاد با يكديگر در تعامل و ارتباط متقابل هستند. عوامل متعددي در فراگرد توسعه پايدار نقش‌آفريني كرده و قادرند جريان توسعه را تحت تأثير قرار داده، دستيابي به آن را تسهيل و تسريع نمايند. اعتقاد بر اين است كه توانمندسازي جامعه ازجمله محورهاي اصلي توسعه پايدار به‌شمار مي‌روند. ازاين‌رو، تحقيق حاضر درصدد ارزيابي و تحليل اثرات توانمندسازي اعضاء جامعه بر تسهيل در دستيابي به توسعه پايدار است. اين پژوهش ازنظر استراتژي، مطالعه موردي، ازنظر فلسفه، اثبات‌گرا و ازنظر رويكرد، تبييني (علت-معلولي) است. مدل عملياتي پژوهش بر اساس مطالعات پيشين در داخل و خارج از كشور بنا شده است. داده­هاي پژوهش از طريق پرسشنامه جمع­آوري و با استفاده از تحليل همبستگي و مدل معادلات ساختاري، با به‌كارگيري نرم­افزارهاي SPSS و LISREL آزمون شد. جامعه آماري پژوهش شامل 17853 نفر از دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه تهران است كه در سال 1397 در اين دانشگاه مشغول به تحصيل بوده­اند. به‌منظور گردآوري داده­ها، از روش نمونه­گيري طبقه­اي نسبي، از 450 دانشجوي تحصيلات تكميلي نظرسنجي به‌عمل آمد است. بر مبناي تجزيه‌وتحليل مسير انجام شده، مشخص شد كه توانمندسازي اعضاء جامعه از منظر اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، سياسي و روانشناختي در دستيابي به توسعه پايدار از جنبه‌هاي اقتصادي، اجتماعي، سياسي و زيست‌محيطي نقش‌آفريني مي‌كند.