اثربخشي «روان درماني مثبت» برخودشفقتي، خودانتقادي، ادراك رنج و پريشاني روانشناختي در زنان نابارور

مقدمه: ناباروري مي تواند پيامدهاي روانشناختي بسياري به همراه داشته باشد. هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي روان درماني مثبت برخودشفقتي، خودانتقادي، ادراك رنج و پريشاني روانشناختي درزنان نابارور شهر اهواز مي باشد. روش كار: روش پژوهش حاضر از نوع تجربي با گروه مداخله و گروه كنترل همراه با پيش آزمون پس آزمون و پيگيري 2 ماه بود. جامعه پژوهش زنان ناباروري كه درسال 1399 براي درمان ناباروري به مراكز پزشكي ناباروري و مراكز بهداشتي درماني اهواز مراجعه كرده بودند، بود. 40 تن براساس ملاك هاي ورود به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و براساس تصادفي ساده به روش قرعه كشي بطور مساوي در 2 گروه جايگزين شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي جمعيت شناختي، مقياس خودشفقتي (Self Compassion Scale)، مقياس خودانتقادي SelfCriticism) Scale)، مقياس ادراك رنج (Perception of Suffering Scale) و مقياس پريشاني روانشناختي كسلر (Kessler Distress Psychological Scale)جمع آوري شدند. روايي محتوا به روش كيفي و پايايي به روش محاسبه همساني دروني با محاسبه ضريب آلفا كرونباخ انجام شد. گروه مداخله 8جلسه 90 دقيقه اي روان درماني مثبت دريافت كردند و گروه كنترل مداخله اي دريافت نكردند. داده ها در نرم افزار اس پي اس اس نسخه 24 تحليل شد.يافته ها: بين 2 گروه مداخله و كنترل در متغيرهاي خودشفقتي (142.48=F و 0.001=P)، خودانتقادي (300.99=F و 0.001 =P)، ادراك رنج جسماني (137.79=F و0.001=P)، ادراك رنج روانشناختي (122.43=F و 0.001=P)، ادراك رنج وجودي (126.03 =F و 0.001=P) و پريشاني روانشناختي (165.55=F و 0.001=P) بعد از مداخله تفاوت معناداري وجود داشت. نتيجه گيري: روان درماني مثبت جهت افزايش خودشفقتي و كاهش خودانتقادي، ادراك رنج و پريشاني روانشناختي در زنان نابارور مؤثر بود. پيشنهاد مي شود كه از اين روش به عنوان درمان تكميلي در كنار ساير روش هاي درماني پزشكي استفاده شود.