بررسي شاخص‌هاي سرمايه اجتماعي و ارتباط آن با توسعه پايدار شهري(موردمطالعه: كلان شهر اهواز)

توسعه پايدار شهري در گرو تأمين رفاه نسبي، مشاركت شهروندان و افزايش آگاهي اجتماعي براي همه اعضاي جامعه است. هدف مقاله حاضر سنجش شاخص هاي سرمايه اجتماعي و ارتباط آن با توسعه پايدار شهري در مناطق شهري اهواز مي باشد. پژوهش حاضر از ديد روش، توصيفي همبستگي و از نوع پيمايشي و از لحاظ هدف كاربردي است. از منظر زماني تك مقطعي و به طور مشخص مبتني بر معادلات ساختاري مي باشد كه در سال 1397 در شهر اهواز انجام شده است. در اين راستا در تبيين ادبيات و مباني نظري از مطالعات كتابخانه اي و به منظور مطالعه ي نمونه موردي از روش ميداني استفاده شده است. ابزار جمع آوري داده ها به صورت پرسشنامه محقق ساخته مي باشد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌هاي آمار توصيفي استنباطي، از مدل سازي معادلات ساختاري و تحليل عاملي تائيدي و از نرم افزارهاي SPSS و Amos استفاده شده است. جامعه آماري پژوهش 384 نفر از شهروندان شهر اهواز و روش نمونه گيري به صورت تصادفي بوده است. نتايج اين مقاله نشان داد ميزان سرمايه اجتماعي و وضعيت توسعه پايدار شهري در بين مناطق شهر اهواز متفاوت مي باشد به طوري كه بين سرمايه اجتماعي و توسعه پايدار شهري در كلانشهر اهواز رابطه مثبت و معناداري برقرار است. به عبارت ديگر سرمايه اجتماعي بالا در بين شهروندان شهر اهواز وسيله اي براي افزايش توسعه پايدار شهري و ابعاد ساختاري شهر اعم از اقتصاد، اجتماع، نهادها، فضا و محيط زيست مي باشد. دلالت هاي اين تحقيق مبني بر ارتباط وثيق بين سرمايه اجتماعي با توسعه پايدار شهري، لزوم توجه به مؤلفه هاي سرمايه اجتماعي و اتخاذ سياست هايي براي حفظ، تقويت و ارتقاي سرمايه اجتماعي در راستاي تضمين توسعه پايدار شهري در فضاي جغرافيايي شهر اهواز را دو چندان مي نمايد.