معرفي پارك-موزه هاي معدني با اهدف آموزشي و گردشگري

معادن قديمي با صدها يا ده‎ها سال قدمت مي‎توانند بعنوان ميراث صنعتيمعدني و فرهنگي در نظر گرفته شوند. از آنجاييكه همه معادن داراي جاده و خيابان، آب و برق و ساختمان‎هاي مسكوني بوده اند، با هزينه اندك بازسازي و با حفظ معماري مي‎توانند بصورت پاركموزه معدني تغيير كاربري دهند. در اين محيط جديد كارگران فني شاغل در معدن دوباره بعنوان راهنماي تور بكارگرفته مي‎شوند و شرايط اقتصادي جديد مانع مهاجرت بوميان ساكن مي‎شود. روش تحقيق در اين مطالعه توصيفي و تحليلي بوده و به مطالعات مشابه در سطح جهان اشاره شده است. نتايج نشان مي‎دهد كه تا كنون تعداد زيادي از انواع معادن متروكه در جهان به پاركموزه معدني تبديل گرديده ند. اين‎ها ضمن تامين نياز گردشگري، به محل آموزش علوم طبيعي بويژه مسايل زيست محيطي براي طبقات مختلف مردم شده است. در ايران نيز در سال 1390 موضوع تاسيس پاركموزه‎هاي معدني مطرح شده است. تا كنون معادن زغال سنگ كنيجكلا بعنوان قديمي ترين معدن زعال ايران، معدن پتاس خور و بيابانك و معدن سرب و روي انگوران به موزه و يا پاركموزه معدني تبديل شده و يا مطالعات امكان سنجي درباره آن‎ها پايان يافته است. در اين مقاله خصوصيات پاركموزه‎هاي ايران براي اولين بار معرفي و توصيف شده اند.