ايندو پاسيفيك و ضرورت نگاه جدي‌تر جمهوري اسلامي ايران به آن

Indo-Pacific and the need for a more serious look at the Islamic Republic of Iran

ايران طي ساليان اخير به‌منظور تثبيت و توسعۀ منافع ملي خود، با تأسي از راهبرد سنتيِ نگاه به شرق، توجه ويژه‌اي را به برقراريِ رابطۀ تنگاتنگ و تعامل وثيق با كشورهاي حاضر در آوردگاه راهبردي ايندو پاسيفيك مبذول داشته است. با عنايت به دگرديسي‌هاي راهبردي كه بر دستگاه ديپلماسي ايران سايه افكنده است، نگارندگان پژوهش حاضر با رويكردي توصيفي ـ تحليلي و با به‌كارگيري مفروضاتِ تئوريكِ مستتر در نظريۀ نو منطقه‌گرايي كوشيده‌اند تا به چرايي اين پرسش راهبردي پاسخ‌ گويند كه ويژگي، ابعاد، وجوه و ضرورت توجه و تمركز فزايندۀ ايران به حوزۀ قدرت آفرين ايندو پاسيفيك، چگونه ارزيابي مي‌گردد؟ فرضيه‌اي كه از معبر پرسش فوق مطرح گرديده ناظر بر آن است كه متأثر از صعوبت‌هاي تحميليِ ناشي از تحريم‌هاي بي‌سابقۀ مجموعۀ غرب و همچنين با عنايت به جايگاه ويژه‌اي كه حوزۀ راهبردي ايندو پاسيفيك در معادلات ژئوپليتيكيِ پسا جنگ سرد احراز كرده است، دستگاه ديپلماسي ايران، به‌منظور حضور هرچه فعال‌تر در سامانه‌هاي چندجانبۀ منطقه‌اي و افزايش سطح تعاملات سياسي ـ اقتصادي خود با منظومۀ قدرت‌هاي شرق آسيايي همچون چين، جهت، محور و گسترۀ سياست خارجي خود را به سمت مناطق فراسويِ مرزهاي شرقي معطوف داشته است.

In recent years, in order to consolidate and develop its national interests, Iran, by establishing a traditional strategy of looking to the East, has paid special attention to establishing close relations and close interaction with countries present in the Indo-Pacific strategic region. Considering the strategic transformations that have overshadowed the Iranian diplomatic apparatus, the authors of the present study have tried to answer this strategic question by answering this strategic question with a descriptive-analytical approach and applying the hidden theoretical assumptions in the new regionalist theory. How is the Indo-Pacific powerhouse evaluated? The hypothesis raised by the above question suggests that the system was influenced by the difficulties imposed by the unprecedented sanctions imposed by the West as well as by the special position that the Indo-Pacific strategic area has achieved in the post-Cold War geopolitical equations of Iran. The more active presence in multilateral regional systems and the increase in the level of its political-economic interactions with the system of East Asian powers such as China, the direction, axis and scope of its foreign policy is directed to the regions beyond the eastern borders.