سنّت گرايان و مسئله علم در تمدن اسلامي ( مطالعه موردي آراي علم شناختي دكتر سيد حسين نصر)

سنّت‌گرايي جرياني فكري در نقد تجدد است كه توسط رنه ‌گنون انديشمند فرانسوي (1951ـ 1886) بنيادگذاري شد و توسط كوماراسوامي (1947ـ 1877) صورتبندي مفهومي خود را يافت و با مطالعات فريتيوف شووان، تيتوس بوركهارت، مارتين لينگز، و دكتر سيد حسين نصر به عنوان يك جريان فكري معاصر مطرح شد .موضوع اين مقاله ، طرح و تحليل و نقد آراي « علم شناختي » سنت گرايان در باب مقوله « علم» در تمدن اسلامي با تاكيد بر آثار دكتر سيد حسين نصر به عنوان پركارترين متفكر سنت گرا در زمينه فلسفه و تاريخ علم است.هدف ما ، تحليل مباني و لوازم آراي علم شناختي دكتر نصر و تحليل دستاورد وي در زمينه مواجهه با علم جديد و استلزامات تمدني آن مي باشد. بدين منظور با اتخاذ تلفيقي از روش هاي كيفي1هرمنوتيكي ( هرمنوتيك روش شناختي و نه هرمنوتيك فلسفيِ نسبيت گرا) و 2 تحليلي ، ضمن تلاش براي فهم نظريات دكتر نصر از طريق بازخواني آثار مكتوب وي ، به تحليل مباني و لوازم اين نظريات مي پردازيم . دستاورد و نتيجه اين مقاله هم رويكردي انتقادي به ارتباط وثيق ميان تجدد شناسي و فلسفه شناسي دكتر نصر از سويي و تلقي وي از مناسبات علم و دين در تمدن اسلامي و ارائه تقريري جديد از نظريه علم شناختيِ نصر ذيل عنوان« هرمنوتيكِ دينيِ طبيعت» مي باشد