ارائۀ الگوي روزنامه‌نگاري شهروندي به منظور ارتقاي حقوق شهروندي در ايران

روزنامه‌نگاري ﺷﻬﺮوﻧﺪي ﺑﻪ ﻧﻮعي از روزنامه‌نگاري اطلاق مي‌شود ﻛﻪ اﻏﻠﺐ ﺗﻮﺳﻂ ﺷـﻬﺮوﻧﺪانِ غيرحرفه‌اي و ﺑﻴﺮون از ﺳﺎزﻣﺎن رسانه‌اي رسانه‌هاي ﺟﺮﻳﺎن اصلي و رسمي ﺗﻮﻟﻴﺪ مي‌شود، ﻫﺮﭼﻨﺪ اﻣﻜﺎن دارد حرفه‌اي‌ها ﻧﻴﺰ در توليد محتوا مشاركت كنند. هدف اين پژوهش، طراحي و ارائۀ الگوي روزنامه‌‌نگاري ‌‌شهروندي به ‌‌منظور ارتقاي حقوق شهروندي در ايران براساس نظريۀ داده‌بنياد است. از اين رو، داده‌هاي پژوهش از 25 نفر از صاحب‌نظران و خبرگان حوزۀ علوم ارتباطات و جامعه‌‌شناساني كه متخصص در حوزۀ روزنامه‌‌نگاري، رسانه و شبكه‌هاي اجتماعي بوده‌اند؛ با استفاده از مصاحبۀ نيمه‌ساختاريافته و به‌واسطۀ روش نمونه‌گيري هدفمند و نظري، انتخاب و گردآوري شده است. همچنين براي تحليل داده‌هاي حاصل از مصاحبه‌ها از فرايند كدگذاري نظري به‌منظور احصاي مفاهيم (مقولات پايه‌اي)، مقولات فرعي و مقولات اصلي استفاده شد. پس از اشباع نظري در مباحث كارشناسي مطرح‌شده، نتايج پژوهش پيش‌رو را به الگويي مطلوب و جديد كه شامل14 مقولۀ اصلي، 49 مقولۀ فرعي و 609 مفهوم بود، سوق داد كه مقابله با آسيب‌هاي فضاي رسانه‌‌اي، شكسته شدن انحصارگرايي و گردش آزاد اطلاعات، عدم تمركزگرايي و به رسميت شناختن استقلال رسانه‌ها و ضرورت توجه به حقوق شهروندي شهروندان از جمله مقوله‌هاي اصلي اين پژوهش‌اند.