دفاع از ديدگاه مداخله‌گرا در نسبت ابتناء

براي اينكه بدانيم تحت چه شرايطي شناسا واجد توجيهِ باوري براي باور به p است، بايد مشخص كنيم چه نسبتي بينِ باور شناسا به p و دلايلش براي باور به p بايد برقرار باشد تا بتوانيم بگوييم باورِ وي به p مبتني بر دلايلش براي باور به p است. معرفت‌شناسان از اين نسبت، به «نسبت ابتناء» ياد مي‌كنند. ديدگاه‌هاي مختلف در نسبت ابتناء مي‌كوشند تا به اين پرسش پاسخ دهند كه تحت چه شرايطي باورهاي شناسا مبتني بر دلايلِ وي‌اند. بيشترِ معرفت‌شناسان به ديدگاه علّي در نسبت ابتناء معتقدند و لذا از منظر آن‌ها اگر رابطۀ علّي مناسبي بين باورِ شناسا و دلايلش برقرار بود، مي‌توانيم بگوييم باورِ شناسا مبتني بر دلايلش است. هرچند ديدگاهِ علّي شهودي است، مشكلات اين ديدگاه برخي معرفت‌شناسان را به اتخاذ ديدگاه‌هاي ديگر در نسبت ابتناء وادار كرده است؛ امّا اخيراً تقريري علّي از نسبت ابتناء ارائه شده است كه مدعي است به مهم‌ترين مشكلات ديدگاه‌هاي علّي پاسخ مي‌گويد. اين مقاله به تقرير و سنجشِ اين ديدگاه در نسبت ابتناء اختصاص يافته است. پس از تقرير اين ديدگاه، سه مشكلِ اصليِ ديدگاه‌هاي علّي در نسبت ابتناء بررسي و نشان داده مي‌شود كه مي‌توان از اين ديدگاه در نسبت ابتناء در مواجهه با اين مشكلات دفاع كرد.