بررسي ضوابط و روشهاي جغرافيايي در مكان يابي كاربريهاي فرهنگي شهري (نمونه موردي: كتابخانه و فرهنگ‌سرا)

كاربري اراضي شهري، از مفاهيم اساسي و پايه در برنامه‌ريزي شهري است و شالودۀ اصلي آن به شمار مي‌رود. مي‌توان گفت بحث و بررسي در اين خصوص، تقريباً در تمام نظريه‌هاي ماهوي و يا فرآيندي برنامه‌ريزي، هميشه جزء ثابت آن‌ بوده است. اين خود اهميت برنامه‌ريزي كاربري اراضي شهري را در عرصۀ كالبدي آن، به وضوح بيان مي‌كند. در اين پژوهش به روش توصيفي و مروري روايتي و بررسي بهترين شواهد به پيمايش و جمع‌بندي ضوابط و معيارهاي جغرافياييِ مكان‌يابي كاربري‌هاي فرهنگي شهري مي‌پردازد. پژوهش از نظر هدف كاربردي است كه به صورت موردي كاربري‌هاي فرهنگسرا و كتابخانه‌ها را مورد بررسي و تحليل قرار مي‌دهد. نتايج تحقيق نشان داد كه در كاربري‌هاي مورد بررسي معيارهاي اصلي مكانيا‌بي كاربري‌هاي مذكور كه از سوي محققان مختلف مورد استفاده قرار گرفته است شامل ابعاد: مركزيت، سازگاري، اندازه، محيط انساني، شرايط فيزيكي، تراكم و توزيع جمعيت، دسترسي، امنيت، ايمني و سلامت مي‌باشند كه هر يك نيز از زيرمعيارها يا شاخص‌هاي مختلفي را نيز در بر مي‌گيرند.