مؤلفه‌هاي داستان‌‌هاي قرآن و مقايسه‌ آن با اسرائيليات

قرآن كريم كتابي است كه جذاب‌ترين و معتبرترين قصه‌هاي ديني را تشكيل مي‌دهد. قصه در عرصه فرهنگ و انتقال مفاهيم انساني قدمتي كهن دارد و سازگارترين فرم كلامي با ذهن بشر است. از همين روي دامنه مخاطبانش وسيع‌تر و قدرت نفوذش بيش‌تر است. قرآن‌كريم در طرح داستان‌‌ها و به‌ خصوص داستان‌‌هاي انبيا، از سبك و اسلوب‌‌هاي منحصر به فردي بهره جسته است. همين داستان‌‌هاي معنوي، آن هنگام كه به دست افسانه‌پردازان و اسرائيليات آفرينان افتاده است به نوعي مورد پردازش قرار گرفته كه كاملاً با اسلوب و اهداف داستان‌‌هاي قرآن كريم مغاير و متضاد بوده است. اين مقاله بر آن است مقايسه‌اي اجمالي ميان پنج ويژگي داستان‌هاي قرآن از جمله «حقيقت‌گرايي، نپرداختن به جزئيات و تفاصيل بي فايده، مبارزه با تحريفات، معرفي انبيا به عنوان الگوهاي اخلاقي، رعايت اصول اخلاقي» با پنج ويژگي اسرائيليات كه كاملاً در برابر ويژگي‌هاي قصص قرآني است يعني «افسانه‌سرايي و خرافه‌پردازي، پرداختن به جزئيات و تفاصيل بي‌فايده، تفاوت‌ها و تهافت‌هاي روايات اسرائيلي، و مخدوش كردن چهره‌ تابناك انبيا ارائه كند تا اختلاف عميقي كه ميان اين دو روش وجود دارد روشن شود.