افساد في الأرض از وصف جزايي تا جرمي مستقل با تكيه بر آموزه‌هاي قرآني

يكي از مهم‌ترين جرايم ذو ابعاد و امنيتي افساد في الأرض مي‌باشد. با نگاهي به متون فقهي و تاريخچه قانونگذاري نتيجه مي‌گيريم كه علي‌رغم مستندات و استحكام مباني فقهي به خاطر شمول مفهومي و مصاديق فراوان تا كنون قانونگذار از ورود به جرم‌انگاري مستقل براي افساد في الأرض اجتناب نموده است. ايراداتي از جمله شمول مفهومي از يك سو و اصول حاكم بر سياست كيفري مانند اصل تفسير مضيق از سوي ديگر مانع از جرم انگاري مستقل آن شده بود. همينطور مناقشه وحدت يا ثنويت دو عنوان محاربه و افساد في الأرض كه در اين پژوهش نيز تا حدودي به آن پرداخته‌ايم مزيد بر آنچه گفتيم سد راه استقلال جرم افساد بود. البته خواهد آمد كه آيه 33 سوره مباركه مائده مفهومي واحد داشته و شأن صدور آيه شريفه با عنايت به نظر مفسران و قول مشهور فقها متمركز بر موضوع محاربه است و نه افساد في الأرض. در واقع «افساد» قيد توضيحي براي محاربه بوده و ناظر به تعليل مجازات‌هاي چهارگانه است.