جداسازي و شناسايي باكتري‌هاي مقاوم به علف‌كش‌هاي اُتللو، آتلانتيس و پوماسوپر از خاك مزارع گندم

مقدمه: يكي از روش‌هاي نوين براي كاهش آلودگي‌هاي ناشي از كاربرد علف‌كش‌ها و ساير سموم شيميايي كشاورزي، استفاده از جدايه‌هاي باكتريايي متحمل و تجزيه‌كنندۀ اين علف‌كش‌هاست. پژوهش حاضر به‌منظور جداسازي و شناسايي جدايه‌هاي باكتريايي مقاوم يا متحمل در برابر علف‌كش‌هاي اُتللو، آتلانتيس و پوماسوپر از خاك مزارع گندم انجام‌ شد. مواد و روش‏‏ها: نمونه‌برداري از خاك مزارع گندم تيمار‌شده با سه علف‌كش اُتللو، آتلانتيس و پوماسوپر انجام شد. جدايه‌هاي باكتريايي با استفاده از محيط‌كشت سوكسينات استاندارد حاوي 10 درصد از علف‌كش‌هاي آزمايش‌شده جداسازي شدند. جدايه‌هاي نماينده بر اساس آزمون‌هاي بيوشيميايي و تكثير ژن 16S rRNA شناسايي شدند. كمترين غلظت مهاركنندگي و كمترين غلظت كشندگي براي هر سه علف‌كش آزمايش‌شده محاسبه شد. نتايج: درمجموع، تعداد 17 جدايه توانايي رشد روي محيط‌هاي رشد حاوي 10 درصد از علف‌كش‌هاي آزمايش‌شده را داشتند. بر اساس كليدهاي باكتري‌شناسي معتبر و نتايج آزمون‌هاي مولكولي روي جدايه‌هاي نماينده، استنوتروفوموناس مالتوفيليا، انسيفر ادهائرنس، زانتوموناس، سودوزانتوموناس و اسينتوباكتر شناسايي شدند. كمترين غلظت مهاركنندگي و كمترين غلظت كشندگي در علف‌كش‌هاي اُتللو (به‌ترتيب 0.28 و 0.4) و آتلانتيس (به‌ترتيب 0.35 و 0.5) براي اسينتوباكتر و در علف‌كش پوماسوپر براي جنس زانتوموناس (به‌ترتيب 0.45 و 0.67) محاسبه شد. بحث و نتيجه‏گيري: باتوجه‌به نتايج پژوهش حاضر، شناسايي جدايه‌هاي متحمل و تعيين ميزان تحمل آنها به علف‌كش‌هاي يادشده، گامي مهم در پژوهش‌هاي زيست‌فناوري آينده به‌منظور پالايش آلاينده‌ها از محيط‌هاي آلوده است و مي‌تواند مشكلات زيست‌محيطي ناشي از اين علف‌كش‌ها در اكوسيستم را كاهش دهد؛ ازاين‌رو، پژوهش‌هاي بيشتر براي تعيين توانايي جدايه‌هاي باكتريايي مقاوم در تجزيه‌كنندگي علف‌كش‌هاي يادشده پيشنهاد مي‌شود.