اثر تمرين هوازي قبل و بعد از القاي آلزايمر بر بيان اينترلوكين-1 بتا و پروتئين متصل شونده به عنصر پاسخگوي cAMP در هيپوكمپ موش هاي نر نژاد ويستار

زمينه و هدف: آلزايمر يك بيماري پيشرونده اختلال عصبي مي‌‌باشد. التهاب نقش مهمي در اختلال عملكرد عصبي و از دست دادن سلول‌‌هاي عصبي در بيماري آلزايمر ايفا مي‌‌كند. مطالعات قبلي نشان داده‌‌اند كه فعاليت پروتئين متصل شونده به عنصر پاسخگوي cAMP (CREB) با بتا آميلوئيد و التهاب كاهش مي‌‌يابد. بنابراين هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرين هوازي قبل و بعد از القاي آلزايمر بر بيان اينترلوكين1 بتا (IL1β) و CREB هيپوكمپ موش هاي نر نژاد ويستار بود. روش تحقيق: تعداد 115 سر رت نر بالغ (8 هفته) با ميانگين وزني 17.20±250 گرم در مرحله قبل از القاي آلزايمر به صورت تصادفي به دو گروه مساوي استراحت (55 سر) و تمرين (55 سر)  تقسيم شدند. پس از چهار هفته بعد از القاي آلزايمر، رت‌‌هاي هر كدام از گروه‌‌ها به سه زيرگروه شامل گروه تزريق آميلوئيدبتا؛ گروه تزريق دارونما؛ و گروه بدون تزريق تقسيم شدند. قبل از شروع مطالعه، پس از چهار هفته تمرين (قبل و بعد از القاي آلزايمر)، حيوانات كشته شده (5 سر در هر گروه) و هيپوكمپ آن ها جهت بررسي برداشته شد. بيان IL1β و CREB با روش Real TimePCR اندازه‌‌گيري و داده‌‌ها در دو مرحله پيش و پس از القاي آلزايمر، با آزمون تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي حداقل احتلاف معني دار (LSD) در سطح 0.05≥p تحليل شدند. يافته‌‌ها:  هم در مرحله قبل و هم بعد از القاي آلزايمر، بيان IL1β و CREB در گروه تمرين نسبت به گروه استراحت، به ترتيب كاهش و افزايش معني داري پيدا كرد (0.05 p). نتيجه‌‌گيري: تمرين هوازي مي تواند قبل و بعد از القاي آلزايمر، منجر به به افزايش CREB و كاهش التهاب شده و احتمالاً از اين طريق،  به شكل پذيري هيپوكامپي كمك نموده و فوايـد شـناختي و عملكـردي در پي دارد.