بررسي وضعيت حيات زباني مازندراني در مناطق شهري

در سال 2003 يونسكو دستورالعملي را براي برآورد حيات زبان ها و ميزان در ‌معرض خطر بودن آنها ارائه داد. مزيت برآورد اين است كه با شناخت حوزه‌‌هاي كاربرد زبان و وضعيت موجود زبان در هر يك از عوامل نه‌گانۀ معرفي شدۀ يونسكو مي‌توان راهكارهايي براي گسترش كاربرد، ثبت و مستندسازي و در‌نتيجه پيشگيري از انقراض زبان انديشيد. هرچند مهم‌ترين عامل در زنده ماندن هر زباني انتقال زبان از والدين به فرزندان و به عبارتي ديگر، انتقال بين نسلي است، اما عوامل ديگري نيز بر حيات زباني تأثيرگذار هستند و براي برآورد وضعيت حيات زباني بايد همۀ اين عوامل را دركنار هم سنجيد. هدف اين پژوهش بررسي وضعيت حيات زباني مازندراني و برآورد نقاط ضعف و قوت آن با به‌كارگيري شيوه‌هاي يونسكو است. مازندراني از زبان‌هاي ايراني كرانۀ جنوبي درياي كاسپين است و حدود 3 ميليون گويشور دارد. اين زبان نيز همانند ديگر زبان‌ها و گويش‌هاي محلي و منطقه‌اي ايران به دلايلي كه تا حدودي در مقاله به آنها پرداخته شده در حال از دست دادن گويشوران خود است.