نگاشت جايگاه سرمايۀ اجتماعي در مدل‏ ذهني سياست‏ گذاران (مورد مطالعه: گفتمان‏ حاكم بر قانون مديريت خدمات كشوري)

در سال‏هاي اخير، بحث‏هاي زيادي درباره نوآفريني فرايندهاي مديريتي در سازمان‏هاي دولتي مطرح بوده است. انتخاب رويكردهاي نوين در مديريت بخش عمومي به گونه‏اي كه تسهيل‌گرسياست‏ها و اقدامات  تحولي باشد، براي كشورهاي در حال توسعه، ضرورتي انكار نشدني است. موفقيت چنين فرآورده‏هايي در حوزۀ اجرا با جلب حمايت شهروندان ميسر خواهد بود كه به‌شدت متأثر از توجه سياست‌گذار به موضوع سرمايۀ اجتماعي و ابعاد آن است. قانون مديريت خدمات كشوري ايران يكي از برون‌دادهاي چنين ديدگاهي است و در اين پژوهش به بررسي جايگاه سرمايۀ اجتماعي در گفتمان‏هاي حاكم بر اين قانون پرداخته شد. براي اين منظور، با رويكرد كيفي و تفسيري و استفاده از راهبرد تحليل گفتمان، متن قانون تجزيه‌و‌تحليل شد. در اين پژوهش 128 ماده و 106 تبصره در 15 فصل تحليل شد. نتايج گوياي دو گفتمان غالب اخلاق‌ـ قانون و خدمتگزاري شايسته در بيشتر فصول بود. از بررسي متن قانون در فصول مختلف مي‏توان چنين نتيجه گرفت كه مدل ذهني تقويت‌كنندۀ سرمايۀ اجتماعي در فصل‏هاي نخست و دوم و سوم به‏خوبي مشهود است. اين روند از فصل‏هاي چهارم و پنجم شروع به افول مي‏كند و در فصل‏هاي مهم ششم و هفتم و هشتم، كه درباره موضوعات جذب و استخدام و ارتقا است، به حداقل خود مي‏رسد. بدين منظور، پيشنهاد مي‏شود با هدف تسهيل در اجراي قانون يادشده از طريق القاي عدالت، اعتماد، شفافيت، و تعاون در بيشتر فصول بازنگري محتوايي و ساختاري و رفتاري صورت پذيرد.