الگوي تدابير مهارگر فساد عرفي در سازمان هاي دولتي ايران

فساد اداري مسئله اي است كه از گذشته تا كنون گريبانگير سازمان هاي دولتي بوده و هسته انديشه بسياري از دانشمندان و متفكران علوم مديريتي، سياسي، اجتماعي و ... راتشكيل داده است. گسترش فساد در سطح جهاني سبب شد كه مبارزه با آن به‌صورت يك امر فراملي و جهاني درآيد. زماني كه فساد در سازمان‌هاي دولتي گسترش يابد، به يك عرف غلط تبديل شده و ديگر مهار و مبارزه با فساد عرفي تنها از طريق اصلاح الگوها و بسته‌هاي رفتاري محقق مي‌شود. در اين پژوهش، با استفاده از روش كيفي و تئوري داده بنياد، درگام اول به مفهوم‌پردازي از فساد عرفي در سازمان‌هاي دولتي ايران پرداخته شده است. فسادي كه در بين سازمان‌هاي دولتي ايران شايع شده و به امري اجتناب‌ناپذير تبديل شده است. در گام بعدي شناسايي مؤلفه‌هاي فساد عرفي و در نهايت به تدابير مهارگر براي فساد عرفي در سازمان‌هاي دولتي ايران درعرصه هاي مختلف(حاكميتي، ساختاري،مديريتي و ... ) ارائه گرديده است.