نوع‌شناسي رفتار سازماني كاركنان خشنود سازمان‌هاي فرهنگي براساس ابعاد باورمندي و انواع رفتارفردي

هدف: هدف نوشتار حاضر نوع شناسي رفتار سازماني كاركنان خشنود سازمانهاي فرهنگي بر اساس ابعاد باورمندي و انواع رفتار فردي است.طراحي/ روششناسي/ رويكرد: جامعه هدف كاركنان سازمانهاي فرهنگي كشور بودند كه در راستاي تحقيق، كاركنان سازمانهاي فرهنگي 4 استان، شامل 2750 نفر به منزله جامعه آماري انتخاب شدند و حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران 243 نفر محاسبه شد. شيوۀ پژوهش آميخته و نمونه گيري مرحله كمي تصادفي و ابزار آن، پرسش‌نامه‌هاي باورمندي محقق ساخته، رضايت‌سنجي مينه‌سوتا (2000) و رفتار پوياي اشفورد و بلك (1996) بود. بر اين ‌اساس، ابتدا نمونه ها در 4 گروه تفكيك شد و سپس با 34 نفر از آن‌ها مصاحبه شد. نمونه گيري مرحله كيفي، هدفمند و جمع آوري داده ها، به كمك مصاحبه نيمه باز بر اساس رهيافت نئوپوزيتيويستي و تحليل داده‌ها به شيوه كدگذاري باز انجام شد. ضمناً روايي و پايايي ابزار فاز كمي پژوهش مطلوب بود و به كمك قابليت اعتبار، انتقال، اتكاء، تأييد و ره‌آورد، اعتماد و پايايي مصاحبه ها اثبات شد. يافته هاي پژوهش: نتايج نشان داد در بين كاركنان خشنود، نمونه هاي باورمند، داراي احساس عزت‌نفس و رفتارهاي فرانقشي هستند، اما گروهي تمايل شديد به انزوا و گوشه گيري دارند. در مقابل، كاركنان ناباورمند ضمن ترس و تسليم و تعلق سالوسانه سازماني، به سازوكارهاي دفاعي چون پاره‌سازي، واكنش وارونه، تخيل اسكيزوئيدي و فرونشاني متوسل مي‌شوند.محدوديتها و پيامدها: از جمله محدوديت هاي اين پژوهش مقطعي بودن آن است. قطعاً تحقيقات طولي، غناي بيشتر نتايج را درپي خواهد داشت.پيامدهاي عملي: چارچوب پيشنهادي به مديران و برنامه ريزان سازمان هاي فرهنگي كمك ميكند ضمن شناخت دقيق كاركنان خشنود سازمان و پيش بيني رفتار آنها، علل ايجابي آن را درك و در برنامه ريزي ها لحاظ كنند.ابتكار يا ارزش مقاله: ارائه مدل سنجش باورمندي سازماني، شيوه تلفيق داده هاي كمي و كيفي و نيز فراهم كردن چارچوبي براي بررسي سطح باورها و نوع رفتار فردي كاركنان سازمانها از ابتكارات اين پژوهش است.