پديدارشناسي بيماري؛ رويكردي در تعليم و تربيت كودكان مبتلا به بيماري‌هاي مزمن

كودكان مبتلا به بيماري‌هاي مزمن نيازهاي تربيتي ويژه‏اي دارند كه امروزه بر اثر غلبه رويكردهاي عينيت‌مدارِ طبيعت‌گرا و هنجارگرا مغفول مانده‏اند. از اين ‌رو هدف اصلي اين پژوهش، مطرح كردن پديدارشناسي بيماري به ‌عنوان رويكردي بديل در بهبود وضعيت تعليم و تربيت كودكان مبتلا به بيماري مزمن است. مطالعه حاضر بر بنياد دو رويكرد روش‌شناختي پديدارشناسي و استنتاجي انجام مي‌گيرد؛ بدين ‌صورت كه ابتدا چالش‌هاي تربيتي ويژه كودكان مبتلا به بيماري مزمن در مواجهه با خود، هستي و ديگران مورد پديدارشناسي قرار گرفته و توصيف مي‌شوند و در ادامه، با استخراج مضامين پديدارشناختي روي‌آورندگي، زمانمندي و بدنمندي، پديدارشناسي بيماري به‌ عنوان راهكاري براي فهم بهتر تعليم و تربيت ويژه ‌اين كودكان استنتاج مي‌گردد. نتايج نشان مي‌دهد پديدارشناسي بيماري با سوژه بدنمند دانستن كودك بيمار، معناي بيماري را بازسازي كرده و فرصتي فراهم مي‌كند تا بيماري مزمن از يك رنج هميشگي به بستر مناسبي براي پيشرفت و شكوفايي افراد تبديل شود.