واكاوي توسعه معنايي در آيه «وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها»

قرآن كريم كه از جانب خداي حكيم نازل شده، درصورت دارا بودن ويژگي فرازماني و فرامكاني، قابليّت بهره‌گيري براي عموم مخاطبان در همه اعصار و امصار را خواهد داشت. اين قابليت در گرو توسعه و تعميم دلالت‌ها و معاني آيات قرآن كريم است. بدين‌سان، لازمه دريافت هرچه بيشتر پيام‌هاي قرآن و محروم نشدن از مضامين نو به نو آن، پذيرش مقوله توسعه معنايي آيات قرآن است. فرايند و عوامل توسعه معنايي آيات قرآن كريم گاهي برخاسته و به مدد خود الفاظ آيات است و گاه از رهگذر متون يا علوم و دانستني هاي ديگر. در اين راستا، پژوهش حاضر به بازكاوي عوامل و اسباب توسعه معنايي در آيه: »وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها « پرداخته است. نتيجه به دست آمده در اين پژوهش،كه به روش توصيفي تحليلي صورت گرفته، بيانگر آن است كه عوامل درون‌متني، مانند: معناي دقيق و جامع »تَجْرِي « معاني حرف »لام « در »لِمُسْتَقَرٍّ « معناي ريشه »مُسْتَقَرٍّ « و صيغه »مُسْتَقَرٍّ « و عوامل برون‌متني، مانند: دانش نجوم و هيئت جديد، موجب توسعه در مفهوم و دلالت آيه مورد بحث شده است.