آسيب‌شناسي سياست بدون اخلاق مبتني بر آموزه‎هاي نهج البلاغه

دوگانگي اخلاق و سياست كه از جمله نظريات در باب نسبت اخلاق و سياست تلقّي مي‌شود، در جهان معاصر نيز به‌عنوان الگو و روش براي حكم‌راني عرضه شده است. وجود عوارض و آسيب‌هاي حاكم بر بي‌اخلاقي در سياست و تأثير فراوان آن در زندگي اجتماعي مردمان اهتمام به‌بررسي آن را دوچندان مي‌كند. براساس انديشه حكومتي امام‌علي (ع)، سياست بدون پشتوانه اخلاق، دچار بسياري از آسيب‌هاي فردي و اجتماعي‌ است موجب اختلال در نظام امور بوده و تنظيم آن‌ها را با دشواري روبرو مي‌سازد. پژوهش حاضر اين مسئله را با تحليلي فقه‌الحديثي و جامع پيرامون انديشه سياسي امام‌علي (ع) در نهج‌البلاغه، در رهيافتي روايي و با روش كتابخانه‌اي و نيز رويكردي توصيفي ـ تحليلي مورد بررسي قرار داده كه بازنمايي آن چنين است كه سياست‌هاي غيراخلاقي زمامداران، جامعه را به‌سمت نهادينه شدن فقدان ارزش‌هاي اخلاقي و نيز الگوپذيري از آن سوق داده و در نتيجه، كارآمدي رويكردها و عملكردهاي نظام حاكميتي اخلاق‌مدار را با خلل جدّي و حاكميت ديني را با آسيب‌هاي جدي روبرو خواهد ساخت. قدرت‌طلبي، دروغ‌گويي، تزوير، خشونت‌گرايي، كج‌روي، سركشي، رنگارنگي، عدم تعادل و ... جامعه‌اي بدون بالندگي همراه با رشد منفي ارزش‌ها ايجاد خواهد كرد كه به‌ سمت افول و بي‌بركتي سوق مي‌يابد.