واكاوي فرايند خودكشي در نظام معنايي زنان اقدام كننده به خودكشي در شهر كرمانشاه با رويكردي كيفي

زمينه و هدف: خودكشي طي چند دهۀ گذشته در جهان و ايران روند افزايشي داشته است. آمار خودكشي در ايران پايين‌تر از ميانگين جهاني است؛ ولي ميزان آن در برخي استان‌ها ازجمله استان كرمانشاه بسيار بالاتر از ميانگين جهاني و كشور است. به همين نسبت آمار خودكشي در ميان زنان بيش از مردان است. هدف اين مقاله، بازنمايي و برساخت مدلي بومي از فرايند تجربۀ خودكشي در نظام معنايي زنان كرمانشاه است.روش: اين پژوهش با رويكرد كيفي بر پايۀ روش نظريه زمينه‌اي انجام شده است. داده‌ها از طريق مصاحبه نيمه ساختاريافته با 14 نفر از زناني خودكشي كننده به‌دست‌آمده است.يافته‌ها: در اين مطالعه، تجربۀ خودكشي در زندگي زنان در قالب يك تجربۀ معنادار و تقابلي برساخت شده است كه طي مراحل آشنايي، دروني شدن و اقدام شكل مي‌گيرد. تراكم آرزوهاي برآورده نشده، احساس محروميت، ناكامي در تكميل هويت زندگي، احساس گسست در تعامل با ديگران و احساس زندگي با دامنۀ محدود، مهم‌ترين دلايل خودكشي هستند. وقايع جنسيت مدار و نقش افراد تعديل گر مهم‌ترين شرايط مداخله‌گر در تجربۀ خودكشي است. منطقۀ برزخي با خصوصيت پيچيدگي، تناقض و ابهام، زمينۀ تجربۀ خودكشي بوده و زنان در طي اين تجربه، با به‌كارگيري راهبردهايي مانند كنش نمايشي، كنش وقفي و كنش اعتراضي به آن واكنش نشان داده‌اند.نتيجه‌گيري: حساسيت مضاعف نسبت به موضوعات مرتبط با زنان موجب ايجاد اختلال در ادراكات و تعاملات آنان با ديگران مي‌شود. درنتيجه خودكشي به‌عنوان رفتاري توجيه‌پذير، دروني شده و معناي خودكشي به جزئي از واكنش‌هاي هدفمند فرد تبديل مي‌شود. به همين صورت، با تأمين نشدن اميال و آمال و احساس عقيم ماندن شكل‌گيري هويت، احساسي از سرخوردگي در زنان ظاهر مي‌شود؛ كه به‌مرورزمان متراكم و نهايتاً به تصميم خودكشي منتهي مي‌شود؛ در اين مسير، وقايع زندگي خانوادگي و نقش كنشگران تعديل گر به‌عنوان شرايط مداخله‌گر، سبب تشديد و يا تعديل رفتار خودكشي مي‌شوند.