تدوين مدل ساختاري نقش سلامت اجتماعي بر رفتارهاي پرخطر جوانان با ميانجي‌گري تاب‌آوري

اهداف: سلامت اجتماعي و تاب‌آوري به عنوان مجموعه‌اي از مهارت و استعدادهاي روانياجتماعي، از مهم‌ترين پيش‌بيني‌كننده رفتارهاي پرخطر و درنتيجه نظم اجتماعي هستند. پژوهش حاضر با هدف تدوين مدل ساختاري نقش سلامت اجتماعي بر رفتارهاي پرخطر جوانان با ميانجي‌گري تاب‌آوري انجام شد.مواد و روش‌ها: اين پژوهش توصيفي-همبستگي در ميان دانشجويان كارشناسي دانشگاه آزاد تبريز در سال تحصيلي ۹۹۱۳۹۸ انجام شد كه ۴۰۲ نفر از ايشان با كمك روش نمونه‌گيري در دسترس از دانشجوياني كه در كلاس‌هاي آموزش مجازي حضور داشتند، از طريق فراخوان اينترنتي انتخاب شدند و به شيوه آنلاين در پژوهش شركت كردند. تمامي شركت‌كنندگان به پرسش‌نامه‌هاي سلامت روانياجتماعي كيز، ابعاد تاب‌آوري و خطرپذيري ايراني پاسخ دادند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري استفاده شد.يافته‌ها: درنهايت داده‌هاي ۳۸۳ شركت‌كننده با ميانگين سني 3/5 ±23/5 سال بررسي شد. ميانگين نمره كل سلامت اجتماعي 6/043 ±21/023، تاب‌آوري 9/044 ±57/164 و رفتارهاي پرخطر 1/480 ±53/809 به‌دست آمد. شاخص‌هاي برازندگي مدل برونداد با شاخص نيكويي برازش (0/933=GFI)، حاكي از برازش بسيار خوب مدل پيشنهادي بود. اثر مستقيم مؤلفه توجه و درك اجتماعي از سلامت اجتماعي بر رفتارهاي پرخطر به ميزان 0/134 و اثر غيرمستقيم 0/090 به‌دست آمد. اثر كل بين متغيرها 0/062 بود. بنابراين از مؤلفه‌هاي سلامت اجتماعي، توجه و درك اجتماعي با رفتار پرخطر به‌طور مستقيم رابطه معنادار داشتند و به طور غيرمستقيم نيز نمره كل سلامت اجتماعي با رفتار پرخطر رابطه معنادار داشت. نتيجه‌گيري: سلامت اجتماعي جوانان باعث افزايش ميزان تاب‌آوري ايشان در برابر مشكلات و درنتيجه سبب كاهش گرايش آنها به رفتارهاي پرخطر مي‌شود. در نتيجه جامعه ايمن‌تري خواهيم داشت.