نقش درونگرايي در پيامدهاي روان شناختي با توجه به متغيرهاي جمعيت‌شناختي در دوركاري

با توجه به اهميت انتخاب افراد مناسب براي دوركاري، اين پژوهش با هدف بررسي نقش درونگرايي در پيامدهاي روان شناختي با توجه به متغيرهاي جمعيت‌شناختي در دوركاري در دوره كرونا  انجام شد. روش پژوهش همبستگي و نمونه‌ي پژوهش از بين كاركنان دوركار يك شركت به تعداد ۱۹۷ نفر به صورت دردسترس انتخاب شدند. سپس به ابزارهاي پژوهش شامل فهرست افسردگي بك، پرسشنامه نارساييهاي شناختي، پرسشنامه فراشناخت، مقياس احساس تنهايي و پرسشنامه ترس از ارزيابي پاسخ دادند. براي تحليل داده‌ها از تحليل‌هاي همبستگي و رگرسيون استفاده شد. نتايج نشان داد كه متغيرهاي جمعيت شناختي سن،  و موقعيت زندگي پيامدهاي روان شناختي را پيش‌بيني مي‌كند. پس از گنجاندن درونگرايي در مدل، زندگي با ديگران (در مقابل تنها زندگي كردن) با احساس تنهايي، نارسايي‌هاي شناختي، ترس از ارزيابي شديدتر به عنوان تابعي از تغييرات شرايطي مربوط به كرونا همراه بود. ضريبβ در مورد احساس تنهايي منفي است. بدين معني كه در اين موقعيت فرد درونگرا تمايل بيشتر به بودن با ديگران نشان مي‌دهد تا از احساس تنهايي خود بكاهد. اين يافته در تناقض با پيشينه است. به سازمان‌ها توصيه مي‌شود در انتخاب كاركنان براي دوركاري براي كاهش پيامدهاي روان شناختي منفي به شخصيت آنها توجه نمايند.