بررسي مولّفه هاي مدرنيسم در چهار داستان كوتاه مهرنوش مزارعي

مدرنيسم جرياني است كه تقريباً در اواخر قرن نوزدهم ميلادي در عرصه‌هاي مختلف اقتصادي، فرهنگي، سياسي، اجتماعي و... وسعت يافت. اين جنبش به گسستي تمام‌عيار و راديكال از سنت‌هاي فرهنگي و هنري غرب و خلق شكل‌هاي نوين بيان هنري اشاره دارد. مدرنيسم به‌تدريج وارد عرصۀ ادبيات و داستان‌نويسي شد و به‌سبب برخورداري از ويژگي‌هاي ادبي خاص، از شكل‌هاي سنتي و تكنيك‌هاي بياني قديم فاصله گرفت. مدرنيسم داراي شاخصه‌هايي از قبيل سنت‌ستيزي، علم‌گرايي، انسان‌مداري، فردگرايي، آزادي‌خواهي، انتزاعي‌سازي، انسانيت‌زدايي، نسبيت‌گرايي، اعتراض به جهان صنعتي مدرن، آشنايي‌زدايي، ضدقهرمان‌گرايي، تأكيد بر ضمير ناخودآگاه و همچنين گرايش‌هاي فمينيستي است. مهرنوش مزارعي از جمله داستان‌نويسان مهاجر ايراني‌تبار معاصر است كه در زمينۀ داستان‌هاي كوتاه مدرنيستي، صاحب چندين مجموعه داستان و يك رمان است. در اين پژوهش به روش توصيفي-تحليلي، ضمن بررسي عناصر و مؤلفه‌هاي مدرنيستي در چهار داستان برگزيده از مهرنوش مزارعي، ويژگي‌هاي مدرنيستي موجود در اين داستان‌ها با توجه به آراي سوزان فرگوسن و چارلز مي و نگاه و اهميت او به جايگاه حقوق زنان در جامعۀ مردسالاري طبق نظريات جامعه‌شناسي آنتوني گيدنز تحليل مي‌شود. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد مهرنوش مزارعي از بسياري از عناصر و مؤلفه‌هاي مكتب مدرنيسم در داستان‌هاي خود استفاده كرده است. اين مؤلفه‌ها عبارت‌اند از: آغاز بدون مقدمۀ داستان، پايان باز، محدوديت مكان و زمان و كاربرد استعاري آن‌ها، توجه به ذهنيت شخصيت‌ها، درون‌مايه‌هاي مدرن (بيگانگي، تنهايي، انزوا، فردگرايي و...)، ذهنيت مركزي، فشرده‌سازي زبان و ايجاز، پيرنگ‌هاي حذفي و استعاري، عدم قطعيت، وجود ضدقهرمان، درهم‌آميختن رؤيا و واقعيت، بي‌قصگي، چندلايگي ذهني شخصيت‌ها و روايت‌هاي نامتوالي.