بررسي تاثير ويژگي هاي محيطي شهر بر بهزيستي ذهني شهروندان

Investigating the impact of urban environmental features and the wellbeing of citizens

هدف از اين مقاله طرح شواهد عيني در خصوص وجود ارتباط بين محيط مصنوع و بهزيستي ذهني است . بر اساس نتايج اين مقاله، بهزيستي ذهني و محيط مصنوع در هفت زمينه با يكديگر ارتباط پيدا مي كنند: سفر ، اوقات فراغت ، كار ، روابط اجتماعي ، رفاه مسكوني ، واكنش هاي احساسي و عاطفي و بالاخره حوزه سلامت. در اين مقاله همچنين با توجه مطالعات علمي انجام شده، راهبردهاي ارتقاء بهزيستي ذهني از طريق اقدامات شهرسازي نيز ارائه شده است. از جمله ، راهبردهاي پيشنهادي عبارتند از: بهبود شرايط براي انجام سفرهاي توام با فعاليت بدني (پياده روي و دوچرخه سواري)؛ افزايش امكانات حمل و نقل عمومي همزمان با محدود كردن استفاده از خودروهاي شخصي؛ تسهيل دسترسي به امكانات و خدمات در سطح شهر؛ توسعه وگسترش فناوري هاي نوين به منظور ارتقاء كيفيت زندگي براي همه گروه ها و اقشار اجتماعي ؛ كاربست و تركيب عناصري از طبيعت در مناظر شهري ؛ وجود فضاهاي عمومي و شهري قابل دسترس براي عموم مردم، ساماندهي ، نظم و نگاهداشت مناسب فضاهاي شهري ، وجود پوشش گياهي، اجراي راه كارهايي براي كاهش آلودگي صوتي همچون گسترش پوشش گياهي در جداره بزرگراهها و مسيرهاي حمل و نقل ؛ زيبا سازي بناها و فضاهاي عمومي با توجه به نيازها و ترجيحات ساكنين ؛ تأمين مسكن و وسايط حمل و نقل عمومي براي گروه هاي آسيب پذير به منظور كاهش نابرابري هاي اجتماعي-مكاني در گستره شهر.

In light of the rapid global urbanization, providing a better quality of life in cities is becoming an increasingly critical issue for urban planning. However, the links between the built environment and subjective well-being are not sufficiently understood. This paper reviews the evidence on the range of pathways linking the built environment to subjective well-being. Seven potential pathways are identified and reviewed: travel, leisure, (3)work, social relationships, residential well-being, emotional responses, and health. Based on this knowledge, the paper presents an overview of strategies for improving subjective well-being through urban planning. Among others, proposed strategies are to: enhance conditions for active travel; improve public transport while restricting cars; provide easy access to facilities and services; develop or steer technology and emerging mobility options to improve inclusiveness and quality of life for different groups; integrate various forms of urban nature as much as possible; provide accessible, inclusive public spaces and communal spaces; maintain upkeep and order in urban space, vegetation, and transport systems; implement noise reduction strategies; develop aesthetically pleasing buildings and public spaces based on residents’ needs and preferences; and reduce socio-spatial inequalities while providing support for housing and transport for vulnerable groups..