انسان شناسي اعيان‌سازي در محلۀ فيض‌آبادِ كرمانشاه

no title

اين مقاله به بررسي فرآيند اعيان‌سازيِ محلۀ تاريخي فيض‌آباد در كلانشهر كرمانشاه مي‌پردازد. رويكرد نظري مبتني بر نظريه‌هاي اعياني‌سازي و روش پژوهش قوم‌نگاري است. فنون گردآوري داده مشاهده و مصاحبه است. با سي نفر از ساكنان پيشين و كنوني محله به صورت نمونه‌گيري هدفمند مصاحبه صورت گرفت. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه فيض‌آباد محله‌اي تاريخي با قدمت 250 ساله است كه در دهۀ گذشته از طريق مداخلاتي مانند جاده‌سازي، مجتمع‌سازي و پياده‌راه در معرض تغييرات جديدي قرار گرفته است كه عبارتند از: 1. رونق محله‌ و تسريع روند اعيان‌سازي به دليل احداث پياده‌راه مدرس در سال 1401 خورشيدي؛ 2. تغيير اقتصادي در بازار مسكن و مستغلات؛ 3. جابجايي بخشي از جمعيت محلي مانند گروه‌هاي فرودست و سالمندان توسط كارمندان دولت؛ 4. تغييرات شكل و اندازه خانواده در بخش‌هاي زيادي از محله؛ 5. افزايش تعداد زنان شاغل؛ 6. رواج الگوي زندگي فردي. 7. همبستگي اجتماعيِ شديد كه سبب جايگزيني دوباره بوميان در مجتمع‌هاي مسكوني تازه‌ساز شده است. اين همبستگي آگاهانه و سازمان-يافته نيست و تاب مقاومت در برابر موج‌هاي پسين اعيان‌سازي را نخواهد داشت.تغيير اقتصادي در بازار مسكن و مستغلات؛ جابجايي بخشي از جمعيت محلي مانند گروه‌هاي فرودست و سالمندان توسط كارمندان دولت؛ تغييرات شكل و اندازه خانواده در بخش‌هاي زيادي از محله؛ افزايش تعداد زنان شاغل؛ و رواج الگوي زندگي فردي. سرانجام، در محله همبستگي بالايي بر مبناي تاريخ، هويت و رابطه-ي طولاني‌مدتِ ساكنين وجود دارد كه سبب جايگزيني دوباره بوميان در مجتمع‌هاي مسكوني تازه‌ساز است. اين همبستگي آگاهانه و سازمان‌يافته نيست و تاب مقاومت در برابر موج‌هاي بعدي اعيان‌سازي را نخواهد داشت.

no abstract