امكان آزادي در تجربه زيسته تاريخي ايرانيان: مفهوم انسان رادمنش و بازيابي سوژه ايراني

The possibility of freedom based on the lived historical experience of Iranians

يكي از مسائل اساسي امروز تأثير رويارويي سنت و مدرنيسم بر روي نهادهاي بنيادين اجتماعي و سياسي است. «آزادي» نهادي است كه دستيابي به آن همواره دستخوش تنازع اين دو قرار گرفته است. به نظر مي‌رسد عدم توفيق نيل به آن يا به دليل عدم توجه به يكي از اين دو (سنت يا مدرنيسم) و تكيه صرفاً بر سمت مقابل بوده يا راه‌حل در تعاملات انتزاعي و با فاصله‌ از عرصه‌ي زندگي انضمامي يا تجربه زيسته مردم تجويز شده است. در اين مقاله از رويكردي بنام «فهم استراتژيك» كه مبتني بر تجربه زيسته‌ي مردم ايران است براي نگريستن به اين مفهوم استفاده مي‌شود. با رجوع به تاريخ و تجربه‌ي زيسته، مبادي آزادي انسان در ايران‌زمين چيست و مباني اعتباري آن كدام است؟ اين مقاله به دنبال پاسخ اين سؤال بوده و هدف آن تبيين شيوه‌اي از آزادي با توجه به تجربه‌زيسته ايرانيان است. از روش تاريخي استفاده مي‌شود و استعاره‌هاي مفهومي ابزار ترسيم مشاهدات و تبيين ايده‌ها مي‌باشد. يافته‌ها نشان مي‌دهد‌ دستيابي به اين هدف بيش از هر چيز به برآمدن انساني باز مي‌گردد كه تحولي اساسي در نگرش اخلاقي و شيوه‌ي رفتاري خود ايجاد كرده است. اين مقاله ترسيمي اوليه از يك سوژه‌ي آزاد به نام «رادمنش» در ايران‌زمين را ارائه مي‌دهد

no abstract