مطالعه روابط زماني و مكاني زنان سالمند در بستر فرهنگي و زندگي روزمره شان

زنان سالمند تجارب زيسته‌ي گوناگوني را متأثر از بسترهاي متنوع فرهنگي در زندگي خويش رقم مي‌زنند. اين مقاله روابط زماني و مكاني زنان سالمند در بستر فرهنگي و چگونگي پير شدن آنان را در مكان نشان مي‌دهد. پژوهش حاضر ضمن ارائه انواع كنش‌هاي فردي و جمعي زنان سالمند، ترجيحات آنان را در انتخاب نوع فعاليت، زمان فعاليت و مكان فعاليت مطالعه مي‌كند. بر اين اساس، مناطق 12 و 14 تهران انتخاب شده اند و با 57 نفر از زنان سالمند از طريق نمونه گيري هدفمند مصاحبه عميق در شهر تهران انجام شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهند كه ترجيح اصلي زنان سالمند فعاليت هاي اجتماعي و گروهي در سطح خانه و محله‌شان است. آنان به طرق گوناگون سعي در حفظ و ارتقاء كنش‌هاي جمعي و گسترش حلقه‌هاي ارتباطي خود دارند و اكثرا خانه‌هاي خويش را مركز تعاملات انساني خود قرار مي‌دهند. در نهايت آنان از طريق گسترش دوستي با همسالان خود، به خودشان عزت نفس مي‌دهند و از طريق همبستگي اجتماعي، سرمايه گذاري فرهنگي و اجتماعي مي‌كنند. علاوه بر ارتباط با افراد ، كاربرد فراوان اشياء در بستر مكان راهكار ديگر آنان براي گذر زمان است و تلاش مي‌كنند تا گذر عمر برايشان دلپذير باشد. لذا از طريق شيءگرايي، خلأ فرزندان و اطرافيان را در خانه جبران مي‌كنند.